Słowa znaczą

Przy okazji mojego wyznania  zapowiedziałam serię tekstów poruszających wiele wątków towarzyszących tamtym wydarzeniom. Na pierwszy ogień pójdzie komunikacja personelu medycznego z pacjentami. Pewnie nie wyczerpię tematu jednym wpisem, ale spróbuję wyrazić moje zdanie.

Słowa. Ich dobór, ma wpływ na odbiór tego co mamy do powiedzenia. Nie tylko to co mówimy, ale też to jak to robimy. Słowa mają znaczenie. Zostawiają ślady. W warunkach szpitalnych, zwykłe Proszę być dobrej myśli może uratować komuś życie. Jednak działa to w dwie strony. Zwykłe Nie teraz nawet gdy wypowiedziane bez negatywnych intencji, może sprawić, że człowiek straci nadzieję, albo pogrąży się w smutku na długie godziny.

Ja też, #metoo

Jeśli wszystkie kobiety, które były kiedykolwiek molestowane lub napastowane seksualnie napisały by Ja też w statusie, być może pokazałybyśmy ludziom jaką skalę ma to zjawisko.

If all the women who have been sexually harassed or assaulted wrote ‘Me too’ as a status, we might give people a sense of the magnitude of the problem.

Autorka tych słów, Alyssa Milano, amerykańska aktorka, jedna z wielu kobiet napastowanych przez  producenta filmowego Harveya Weinsteina, rozpoczęła akcję podobną do wielu innych wiralowo rozprzestrzeniających się po internecie inicjatyw. Były to rzeczy których nigdy nie umiałam jednoznacznie poprzeć. Z prostej przyczyny: nie lubię jak nie wiadomo o co chodzi.

Wyznanie

Wymyśliłam sobie niełatwe zadanie. Otóż spróbuję przedstawić tu historię, która wydarzyła się w ostatnim roku i zmieniła bardzo wiele w moim patrzeniu na świat. Historię bardzo dla mnie trudną, która trochę zamknęła mnie na wiele miesięcy, ponieważ bardzo obawiałam się reakcji otoczenia, na to co się stało. Ponieważ stało się dużo, na początek będzie wyznanie, a potem będę wracać do tej opowieści i mam nadzieję napiszę kilka tekstów, dotyczących bardziej szczegółowo niektórych poruszanych poniżej wątków.

No to zaczynamy. 

Na początek kilka faktów. 

Jestem mamą trójki dzieci, samozwańczą obrończynią karmienia piersią. 

Uwielbiam karmienie piersią i kocham wszystkie moje dzieci.

Moje ciało podarowało łącznie 1277100 ml mleka. 1277,1 litra. 

Myślałam, że nigdy nie podam dziecku butelki, ani tym bardziej sztucznego mleka w tej butelce.

Kompetencje

Rodzice nie czują się kompetentni w sprawach związanych z dziećmi. Boją się błędów. Potrzebują warsztatów, lekcji, poradników. Nie chcą brać odpowiedzialności za swoje decyzje, zwłaszcza jeśli chodzi o zdrowie dzieci lub ich rozwój. To duży stres dla nich i wolą zrzucić go na kogoś z dyplomem akademii medycznej czy studiów psychologicznych czy pedagogicznych. Taka jest moja obserwacja.

Nauka i ogólnie takie takie.

Nigdy nie byłam typem siedzącym w notatkach, regularnie i systematycznie uczącym się. Każdy sprawdzian czy kartkówka budziły we mnie lęk i powodowały ból brzucha. Do tego poranki, które do dzisiaj nie są moją ulubioną porą dnia, zwykle nerwowe, z powodu notorycznego ignorowania budzików. Niepewność siebie, potęgująca stres przy spotkaniach z choćby najbardziej sympatycznymi koleżankami czy kolegami szkolnymi. To wszystko składało się na jedno główne odczucie. Nie znosiłam chodzić do szkoły.

Ja nie chcę wracać z przedszkola

Straszyli, że nie będzie chciała chodzić. Będą płacze po tygodniu, albo po miesiącu - mówili. I oto płacze się zdarzają. Ale z zupełnie innego powodu.

Swoboda karmienia piersią

Całkiem niedawno, spotkałam się z akcją #karmieswobodnie. Zastanawiałam się, jak moje karmienie wygląda. Czy jest i zawsze było swobodne? Czy faktycznie nie przejmuję się spojrzeniami innych? Co sprawia, że czuję się swobodnie karmiąc? Czy karmienie piersią mnie ogranicza?

Przedszkolny rozruch - najczęstsze mądrości

Dziecko idzie do przedszkola. Dookoła same promocje na przybory plastyczne, plecaczki, worki, piórniki. Dopiero co od ziemi odrosła, a już idzie na samodzielne parę godzin. Na różnych blogach (tak wielu, że nie będę do wszystkich linkować) czytałam wiele wpisów o początkach przedszkolnych. Dużo też nasłuchałam się od różnych rodziców, pedagogów, ludzi którzy mają w rodzinie jakieś przedszkolaki. Co powtarza się najczęściej?

6 miesięcy i ani dnia dłużej, czyli moja droga.

Na wstępie truizm: każde dziecko jest inne. Ja dzieci mam dwoje. Historia karmienia dziecka numer 1 była długa i zawiła. Przeszłam przez wiele uczuć. Zaczynałam jako osoba nie znosząca karmienia. Nastawienie miałam takie, że karmić należy, bo mleko mamy jest dobre, ale bez przesady. Nie każdym kosztem. Jak mi się nie spodoba to nie będę tego ciągnąć. Znałam przypadki dzieci karmionych 2 lata. Znałam przypadki karmionych 3 lata. Byłam przekonana, że to nie mój klimat. Z pewnością nie dołączę do grona lakta-terrorystek, które każą wszystkim być świadkami karmienia mówiących dzieci. Mama cyca? Założyłam sobie, że nigdy w życiu żadnemu dziecku nie pozwolę tak do siebie powiedzieć. Jak to wyszło w praktyce? Opowiadam poniżej.

Promocja, mleko gratis!

Długo wahałam się, czy to odpowiednie miejsce, na tego typu tekst. Zdecydowałam jednak, że tak. Jestem mamą i choćbym nie wiem jak lawirowała to zawsze będzie z moich tekstów wypływało. Skoro tak, to czemu to powstrzymywać?

Do rzeczy. Mleko. Mleko matki. Moc kobiety.

Czy w kinie potrzebna jest dosłowność?

Ostatnio byłam dwa razy w kinie. Dla większości ludzi to pewnie nic specjalnego, ale ja kina nie lubię. Wolę filmy oglądać w domu. Nie trzeba 20 minut oglądać reklam, można zatrzymać, cofnąć jak się coś przegapiło, popcorn można taniej i zdrowiej uprażyć. Ale mąż lubi. I kino i reklamy. Także byliśmy ostatnio na filmie Hobbit - pustkowie Smauga i na Wilku z Wall street.  Trochę o jednym, trochę o drugim a na koniec postaram się wysnuć jakieś wnioski.

Jak mówić dzieciom o tym, co jest po śmierci.

Na blogu Klocek i Kredka, który regularnie czytam, znalazłam dziś recenzję książki dla dzieci o śmierci. Jeszcze sama tej pozycji nie czytałam, ale jak pisze autorka bloga - jest to książka mądra i neutralna. Nie nawiązuje do żadnej religii. Mówi o sprawie, która dotyczy wszystkich niezależnie od wyznania. I zmusił mnie ten post do refleksji. A czas na taką refleksję akurat mamy doskonały. W końcu dziś zaduszki, czyli wspomnienie wszystkich zmarłych. 

Papież a wiara w Boga

Wkłada się papieżowi Franciszkowi w usta wypowiedzi jakoby popierające aktywny homoseksualizm, aborcję czy inne sprawy, których jako głowa Kościoła popierać nie powinien. A co powinien Papież? Papież powinien kierować Bożym Ludem, by pomóc mu dojść do wiary i do Nieba. Skoro tak, to przekazuje naukę niczyją inną jak samego Jezusa Chrystusa, Boga Człowieka. Już samo to trudno pojąć nie mając z Nim osobistej relacji. A co dopiero to czego nauczał?

Czy dziecko jest człowiekiem?

Mam dziecko. I ten fakt zmusza mnie do głębszych przemyśleń w wielu kwestiach. Tym razem o nazewnictwie.

Otóż przeczytałam artykuł na stronie Katolickiej Agencji Informacyjnej, na temat nazywania dzieckiem potomka pary brytyjskiej pary książęcej. A w zasadzie na temat tego, że akurat to dziecko ma prawo do bycia nazywanym człowiekiem, a nie płodem czy zarodkiem, jak to ma miejsce w przypadku dzieci spłodzonych przez mniej wpływowe pary.

Początek

Ponieważ jako młoda mama na urlopie dziekańskim, od jakiegoś czasu miałam bardzo mało okazji do pisania, postanowiłam spróbować narzucić sobie namiastkę dyscypliny. Chciałabym pisać w miarę regularnie. Żeby jednak nie spalić od razu całego mojego - słomianego niestety - zapału, póki co będzie to regularność z gatunku "przynajmniej raz w miesiącu". Jeśli zdarzy się częściej, tym lepiej. Jednak nie chcę chodzić z wyrzutami sumienia, że postanowiłam pisać często, a znów tego nie dotrzymuję. To nie jest łatwe. Zaczynać po raz kolejny przygodę z wyrażaniem zdania. Chociaż mam nadzieję, że to podejście okaże się trafione.